FACEBOOK Archives - Libertin

Panos PanicPanos Panic07/12/2016
indy.jpg

14021720_1218792661518353_7076340406272539679_n.jpg

14021720_1218792661518353_7076340406272539679_n

13895385_1080578462036343_3444240072606697927_n.jpg

13895385_1080578462036343_3444240072606697927_n

13178857_1741709069406594_1204256585086577827_n.jpg

13178857_1741709069406594_1204256585086577827_n

LiberteamLiberteam15/05/2016
fsekgrgrirsfksefse000.jpg

Επειδή ο μισανθρωπισμός δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του Άνθιμου και του Αμβρόσιου, τύπος στις ΗΠΑ παραπονέθηκε για ένα παλικάρι με σύνδρομο Down που εργαζόταν στην κουζίνα εστιατορίου. Η ιστορία μας αφορά στον Andrew Ankar, τον αδερφό του Alex και το εστιατόριό τους στο Τενεσί.

Από τη στιγμή που έχασαν τον πατέρα τους εδώ και τρία χρόνια, τα δυο αδέρφια εργάζονται πυρετωδώς να κρατήσουν την επιχείρηση ζωντανή, αν και κάποιοι προσπαθούν να τη σκοτώσουν με το φανατισμένο μίσος τους για καθετί διαφορετικό. Ακόμα και για ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες.

Ο Andrew λοιπόν κάνει τα πάντα στο οικογενειακό εστιατόριο και σαν σωστό πολυμηχάνημα που είναι, βρίσκεται ακόμα και στην κουζίνα ετοιμάζοντας φαγητό. Αντί λοιπόν να επιβραβεύσει την προσήλωση και την εργατικότητά του, ένα γλοιώδες υποκείμενο τον κατήγγειλε στην τοπική υγειονομική υπηρεσία γιατί εργαζόταν λέει σε κουζίνα χωρίς άδεια, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν καν κοντά της.

Ο αδερφός του Alex αποφάσισε να γράψει μια ανοιχτή επιστολή στο Facebook που επαναφέρει την ελπίδα στον κόσμο μας, ελπίδα που πάνε να στερήσουν όσοι έχουν σκοτάδι στις ψυχές τους και ζουν μόνο ως κήρυκες του μίσους.

«Απ’ όταν χάσαμε τον πατέρα μας, ο μικρός μου αδερφός εργάζεται μέρα νύχτα στο Ankar’s Hoagies για να εξασφαλίσει το γεγονός ότι η πατρική κληρονομιά θα παραμείνει ζωντανή. Από το να καλωσορίζει τους πελάτες και να καθαρίζει τον χώρο μέχρι να ψήνει τα κρέατα, ο Andrew δουλεύει ακούραστα για να έχει η επιχείρησή μας επιτυχία, και τα κάνει όλα αυτά με το χαμόγελο στα χείλη.

Όταν έμαθα ότι κάποιος είχε το θράσος να καταγγείλει στον τοπικό επιθεωρητή υγείας έναν ενήλικα με σύνδρομο Down που βρίσκεται στην κουζίνα ενός εστιατορίου του οποίου όχι μόνο είναι υπάλληλος, αλλά και ιδιοκτήτης κιόλας, τα πήρα άσχημα. Κάνει το αίμα μου να βράζει το γεγονός ότι υπάρχουν στον κόσμο αυτό άνθρωποι που δεν έχουν στάλα καλοσύνης στην καρδιά τους ώστε να εκτιμήσουν τι υπέροχος άνθρωπος είναι. Το γεγονός ότι υπάρχουν άτομα εκεί έξω που βλέπουν τους ανθρώπους με ανεπάρκειες ως υπανθρώπους με αηδιάζει.

Κάποιες φορές κάθομαι πίσω και θαυμάζω την ικανότητα του Andrew να αγαπά τους πάντες… ακόμα και ανθρώπους που δεν αξίζουν την καλοσύνη του. Δεν ξέρει να μισεί. Αν οι άνθρωποι που γελοιοποιούν συνεχώς τους ανθρώπους με αναπηρία είχαν ακόμα και τη μισή ικανότητα του Andrew να αγαπά τους ΠΑΝΤΕΣ, τότε ο κόσμος μας θα ήταν ένα καλύτερο μέρος.

Καλώ όποιον διαβάσει αυτό να αφιερώσει ένα λεπτό στο να θέσει όλες τις διαφορές κατά μέρος. Είτε είναι αναπηρίες, είτε φυλές, σεξουαλικοί προσανατολισμοί, θρησκείες, τα πάντα – προσπαθήστε να αφήσετε τις διαφορές σας κατά μέρος και αγαπήστε ο ένας τον άλλον. Πιστέψτε με, ο κόσμος θα ήταν καλύτερο μέρος αν όλοι είχαμε την ικανότητα του Andrew. Δεν είναι αυτός ο ανάπηρος, εμείς είμαστε. Σ’ αγαπώ, παιδί μου»

Λόγια σταράτα και ειλικρινά από κάποιον που ξέρει. Όσο για την υποστήριξη στην αναπάντεχη αναποδιά των δυο αδερφών, έχει κατακλύσει κυριολεκτικά το αμερικάνικο ίντερνετ. Μωρ’ λες να υπάρχει τελικά ελπίδα;

12990880_998535456901771_8877630722943566978_n.jpg

12990880_998535456901771_8877630722943566978_n